Założenia tego typu, (zwane też dworami na kopcach) to obiekty charakterystyczne i licznie występujące w krajobrazie rzecznym i kulturowym polskiego średniowiecza.

Usytuowanie i opis

Grodzisko znajduje się na północno-zachodnim obrzeżu wsi Biskupice. Ulokowane jest na niskich łąkach, w dolinie Czarnej Strugi.

Obiekt posiada kształt niskiego, kolistego nasypu o średnicy ok. 30 m i wysokości do 1 m. Otoczony jest płytkim (obecnie słabo czytelnym) rowem  o szerokości ok. 2 m. Według lokalnych informacji kopiec został w XIX w. częściowo zniwelowany i służył jako „góra wiatrakowa”.

Historia

Gród użytkowany był w okresie późnego średniowiecza, na przełomie XIII/XIV w. Nieznany jest fundator i użytkownik grodu. Wieś Biskupice stanowiła w średniowieczu własność prywatną i należała zapewne do którejś z okolicznych rodzin rycerskich.

Stan i wyniki badań

W 1983 r. badania wykopaliskowe na grodzisku przeprowadził K. Gorczyca. Przebadano wówczas ok. 100 m2 powierzchni gródka. Na szczycie kopca odsłonięto zarys glinianego fundamentu czworobocznej, drewnianej budowli o wymiarach 5 x 5 m i miąższości ok. 60 cm.  Zarejestrowana warstwa spalenizny pozwoliła na sugestię, że domostwo zostało zniszczone w wyniku pożaru. Niewielka ilość zabytków ruchomych (fragmenty kilku naczyń glinianych, 2 groty bełtów kuszy) wskazują na krótkotrwały okres użytkowania gródka.

Własność prywatna – obiekt dostępny z zewnątrz. 

Oprac. Barbara Iwanicka-Pinkosz, OT NID w Poznaniu, 15.06.2018 r.