Kościół zbudowano z fundacji plebana zakliczyńskiego, ks. Wojciecha Brandysiewicza, w latach 1773-1775, prace modernizacyjne w kolejnym stuleciu. Stanął w miejscu starszego; sama parafia wzmiankowana w rejestrach świętopietrza w latach 1325-1327. Świątynia konsekrowana przez biskupa Franciszka Potkańskiego w 1776.

Historia

Kościół zbudowano (czy dobudowano do dzwonnicy wystawionej w 1729 przy starym kościele) z fundacji plebana zakliczyńskiego, ks. Wojciecha Brandysiewicza, w latach 1773-1775, modernizacyjne w kolejnym stuleciu w kolejnym stuleciu. Stanął w miejscu starszego; sama parafia wzmiankowana w rejestrach świętopietrza w latach 1325-1327. W 2 połowie XVI w. właścicielami Zakliczyna była rodzina Wiktorów, która przekształcił kościół w zbór kalwiński. Świątynia konsekrowana przez biskupa Franciszka Potkańskiego w 1776. W 1796 złodzieje włamali się do kościoła, zabierając srebrne naczynia liturgiczne. Resztę sreber w 1810 skonfiskowali Austriacy. W maju 1922 huraganowy wiatr zniszczył wieżę kościoła; odbudowana przed 1933.

Opis

Kościół orientowany, zbudowany z drewna modrzewiowego i sosnowego w konstrukcji zrębowej. Prezbiterium zamknięte wielobocznie. Od północy zakrystia, przy nawie od południa kruchta. Wieża o pochyłych ścianach (z nadwieszoną izbicą, dachem czterospadowym) - od zachodu. Na wieży dzwon z 1761 o nazwie Polonus. Dwa pozostałe zrabowane przez Niemców w czasie II wojny. Dachy kryte gontem; barokowa wieżyczka na sygnaturkę (sam dzwonek pochodził z 1659). Nawa główna prostokątna. W nawie na tęczy krucyfiks z aniołami z XVIII w. Na południowej ścianie krucyfiks gotycki z lat 1430-40; wokół stacje Drogi Krzyżowej z 1824. Ołtarz główny rokokowy z XVIII w. architektoniczny, przyścienny, drewniany malowany i złocony (w 1994 odnowiony). Ołtarz boczny przy tęczy prawy, rokokowy z XVIII w., architektoniczny, przyścienny drewniany, malowany złocony gruntownie odnowiony w 1992. Ołtarz boczny przy tęczy lewy rokokowy z XVIII w., architektoniczny, przyścienny, drewniany malowany złocony odnowiony w 1993 roku wraz z obrazami. W kościele ponadto znajdują się inne obrazy przeniesione ze starej świątyni. Chór muzyczny na dwóch słupach z organami z 1853. W nawie przeniesione ze starej świątyni trzy późnobarokowe konfesjonały z XVIII w., rokokowa ambona z XVIII w. (z wizerunkami ewangelistów i obrazem Dobrego Pasterza na drzwiczkach), późnogotycka kamienna chrzcielnica. Polichromia pędzla prof. Józefa Furdyny powstała w latach 1969-1970 zastąpiła zniszczone malowidła o charakterze ornamentalnym, tzw. polichromię patronową. Wokół kościoła ogrodzenie filarowe, z wypełnieniami deskowymi. W otoczeniu starodrzew. W sąsiedztwie plebania, z początku XX w., parterowa, na rzucie prostokąta. Murowana i tynkowana, nakryta dachem siodłowym.

Obiekt dostępny.

Oprac. Roman Marcinek, OT NID w Krakowie, 14 III 2016 r.