Stanowi ważny element kompozycji urbanistycznej przedmieścia położonego bezpośrednio na południe od najstarszej części miasta.

Historia obiektu

Wzniesiony został w 1. poł. XIX w., prawdopodobnie w 1841 r., o czym świadczy data umieszczona w polu międzyryglowym w przejeździe bramnym. Pierwotnie stanowił część zespołu wraz z usytuowanym na froncie działki budynkiem mieszkalnym, który w wyniku podziału parceli po 1945 r. otrzymał adres ul. Dąbrowskiego 2 (przedtem cała narożna działka miała adres Gerichtsstrasse – ul. Dąbrowskiego – 42). Pierwotnie był to budynek warsztatowy z mieszkaniem czeladnika i magazynem na strychu. Początkowo mieścił się tu zapewne warsztat sukienniczy, później – stolarnia. W 1. poł. XX w. przeprowadzono remonty budynku, w wyniku których m.in. wymieniono podwaliny zastępując je częściowo podmurówką, adaptowano pomieszczenia na piętrze do funkcji mieszkalnej oraz zamurowano jeden z przejazdów bramnych. W 1948 r. posesję objęła rodzina repatriantów z kresów wschodnich, którzy użytkowali zagrodę jako siedlisko rolne. Od 2004 r. obiekt należy do obecnej właścicielki, która prowadzi jego kompleksowy remont i rewaloryzację.

Opis obiektu

Budynek położony bezpośrednio na południe od najstarszej części miasta, na narożniku ulic Studziennej i Dąbrowskiego. Zwrócony frontową elewacją w stronę zachodnią. Dwuskrzydłowy, założony na rzucie litery „L”, od strony północno-zachodniej przylega do budynku mieszkalnego przy ul. Dąbrowskiego 2. Jednopiętrowy, nakryty dachami dwuspadowymi. Wzniesiony w konstrukcji ryglowej, częściowo otynkowany, nakryty dachówką karpiówką. Pierwotnie na podwórze za budynkiem prowadziły trzy wjazdy, obecnie zachowane dwa – od ul. Studziennej. Podziały elewacji oparte na regularnym rytmie szkieletu konstrukcyjnego, ze stosunkowo licznymi oryginalnymi - rozmieszczonymi nieregularnie - otworami okiennymi od strony ulicy i niewielkimi (wtórnymi) otworami w ścianie skrzydła. W licu elewacji widoczna drewniana konstrukcja, pola międzyryglowe w północnej części elewacji od ulicy Studziennej otynkowane, w pozostałych partiach elewacji eksponowane lico ceglane. Zachowana oryginalna stolarka wrót, drzwi wejściowych i kilku okien pietra. Wnętrze parteru zasadniczo podzielone na dwie części – mieszkalną w skrzydle od strony ulicy (z pomieszczeniami mieszkalnymi i przejazdem bramnym) o układzie jedno- i dwutraktowym oraz gospodarczą z dwoma pomieszczeniami w skrzydle bocznym. Na piętrze położone pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze w układzie jednotraktowym przechodnim.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Dostępność obiektu dla zwiedzających.

Autor noty: Maciej Słomiński OT NID Szczecin, 29.9.2023 r.