Wzniesienie takiego kościoła nie miało aspektów prowizorium czy tymczasowości, lecz było przejawem nurtu neoregionalizmu, uszanowania tradycji i ciągłości rodzimej kultury, w obliczu strat poniesionych w wyniku pierwszej wojny światowej, a zarazem wobec panoszącego się eklektyzmu i prymitywnie rozumianej „nowoczesności”.

Historia

Wieś Jasienna, na Sądecczyźnie, lokowana została w roku 1372 i od początku należała do parafii w Lipnicy Wielkiej. Dopiero w 1912 r. zrodziła się inicjatywa wzniesienia tu kościoła i w utworzenie placówki parafialnej. Projekt kościoła wzniesionego w latach 1923-1925 opracował arch. Józef Piątkowski. Pracami kierował budowniczy Roman Olszewski, a majstrem ciesielskim był Stanisław Turski. Szczególne zasługi w staraniach o budowę kościoła poniósł ówczesny proboszcz w Lipnicy Wielkiej, ks. Zygmunt Jakus, późniejszy proboszcz w Gręboszowie. W końcu 1932 roku odrębną parafię erygował abp Leon Wałęga, ordynariusz tarnowski. W tymże roku kościół został poświęcony. W połowie lat 90. w miejsce drewnianego postanowiono wznieść kościół murowany. W roku 2000 kościół rozebrano. Wymuszona likwidacja budzić musi sprzeciw. Jest on dziełem rodzimej architektury i sztuki, ogniwem tysiącletniej, zbliżającej się do nieuchronnego końca historii najbardziej polskich dzieł budownictwa sakralnego, dokumentem trwałości naszej kultury w wielowiekowym procesie rozwoju i przemian. Jest wreszcie świątynią, w której od kilku pokoleń pełniona jest Służba Boża.

Opis

Kościół wzniesiono w konstrukcji zrębowej z wieżą o konstrukcji słupowo–ramowej; ściany zewnętrzne oszalowano deskami. Krótkie prezbiterium zamknięto trójbocznie, po jego bokach wzniesiono dwie symetryczne przybudówki zakrystyjne. Nakrywało go pozorne sklepionko wielopołaciowe o oryginalnej, „pryzmatycznej” formie. Korpus dzieli się na trzy nawy, wyodrębnione kanelowanymi pseudokolumienkami. Wykrój tęczy o formie „oślego grzbietu” z uskokami oraz belka tęczowa z krucyfiksem, wzbogacone są profilowaniem. Wieża o ścianach lekko pochyłych, zwieńczona jest nadwieszoną izbicą zakończoną zgrabnym hełmem baniastym, jej przyziemie otaczają otwarte soboty. Dachy kościoła siodłowe, o zróżnicowanych kalenicach, nawę wieńczy wieżyczka na sygnaturkę. Aktualne pokrycie dachów jest blaszane. Wnętrze zdobiła udana, dobrze zachowana polichromia figuralno-ornamentalna o bogatej kolorystyce, wykonana w roku 1955. Interesujące kompozycje ornamentalne na stropach. Malowidła wykonał Kazimierz Puchała. Wewnątrz znajdował się rokokowy ołtarz z II połowy XVII w.

Obiekt nie dostępny. Po rozbiórce złożony i prowizorycznie zabezpieczony czeka na decyzje o transferze. 

Oprac. Roman Marcinek, OT NID w Krakowie 20.03.2015 r.