Wzniesiono go w miejscu poprzedniej świątyni, pochodzącej – według tradycji - z XIII wieku. Pośrednio, wezwanie kościoła umiejscawia datę powstania kościoła między 2 połową XII w., a 1 połową XIII wieku. Siepraw pełnił funkcję osady targowej na szlaku z Krakowa na Węgry. W kościele, pełniącym funkcję kościoła filialnego parafii w Sieprawiu, nabożeństwo odbywa się raz w roku, w dzień św. Marcina ( 11 listopada). Do roku 1952 odprawiano w nim msze w każdy wtorek przy okazji targu.

Historia

Kościół powstał w pierwszej połowie XVII wieku, w wyniku przekształcenia wcześniejszego obiektu. Dawniejszy kościół, wzmiankowany w XVI wieku, był obszerniejszy i mieścił trzy ołtarze (główny, murowano-drewniany z wizerunkami św. Stanisława i św. Marcina, oraz dwa boczne, drewniane). 

W bryle świątyni zachowały się fragmenty pierwszego kościółka, sprzed XVI-wiecznej przebudowy, a także niektóre sprzęty i wyposażenie pochodzące z wieków: od XVI do XIX. Prawo patronatu kościółka sprawowali dziedzice Sieprawia — Jordanowie, np. pod rokiem 1595 wspominani są: Stanisław Jordan — podkomorzy krakowski i Aleksander Jordan. Do 1616 roku w kościele były cyborium i chrzcielnica drewniane, później chrzcielnica była już kamienna. Trzy dzwony umieszczone były w sąsiadującej z kościółkiem dzwonnicy. Po wybudowaniu w latach 1620-42 nowego, większego i murowanego kościoła p.w. św. Michała Archanioła, przeniesiono do niego przed rokiem 1655 prawie wszystkie sprzęty, w tym: ołtarze, większość obrazów, dzwony i kamienną chrzcielnicę. Kościół św. Marcina od tego czasu pełnił funkcję kościoła filialnego. Kościół przebudowano kolejny raz w 1766 r. Wyremontowany po II wojnie światowej, podlegał pracom konserwatorskim w latach 1960 i 2010. 

Opis

Świątynia drewniana, orientowana, o konstrukcji zrębowej. Jednonawowa, bez wyodrębnionego prezbiterium (salowa). Obiekt nakryty jednokalenicowym dachem gontowym. Na dachu sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę, zakończona baniastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Nawę poprzedza kruchta. Prezbiterium zamknięte trójbocznie. Wnętrze nakryte stropem. Skromny ołtarz główny Wewnątrz kamienne epitafia: jedno z 1528 (nieczytelna płyta), drugie z XVI-XVII w. (z nieczytelnym napisem i herbami Pielesz i Szeliga), trzecie: Elżbiety i Jakuba Olszowskich z sąsiednich Olszowic (1609).

Obiekt dostępny z zewnątrz; nabożeństwo odbywa się raz w roku, w dzień św. Marcina ( 11 listopada); klucze można dostać w najbliższym domu. 

Oprac.  Roman Marcinek, OT NID w Krakowie, 14.03.2016 r.