Historia

Budynek wzniesiony został w 1796 r., zapewne dla Augusty Karoliny Henrietty von Arleben. Najprawdopodobniej w 2. poł. XIX w. poddano go przebudowie, zachowując jednak pierwotny wystrój. Po roku 1945 nieużytkowany, popadał stopniowo w ruinę. Wokół obiektu założony został park, wykorzystujący malowniczą skarpę nadrzeczną i łączący pałac obsadzoną lipami aleją spacerową ze znajdującym się na południe starszym dworem. 

Opis

Pałac usytuowany jest w południowo-zachodniej części miejscowości, na skraju rozległej skarpy, ograniczonej z tej strony doliną Bobrzycy, a od wschodu drogą prowadzącą w kierunku Iwin. Z tej strony poprzedzony został obszernym dziedzińcem, flankowanym pierwotnie od południa i północy przez wydłużone oficyny (obecnie nieistniejące). Jest to wolnostojący budynek o dwóch kondygnacjach, murowany z kamienia i cegły, oparty na planie prostokąta. Jego kubiczna, osadzona na cokole bryła zwieńczona była pierwotnie dachem mansardowym. Pośrodku jedenastoosiowej fasady (od wschodu) i tylnej elewacji zachodniej umieszczone zostały trójosiowe ryzality pozorne, przy czym pseudoryzalit fasady podwyższono o jedną kondygnację, wieńcząc go trójkątnym naczółkiem i ścianką attykową. Tynkowane elewacje otrzymały skromny wystrój, skupiający się głównie w strefie okien. Cokół pokryto boniowaniem, a ryzalit fasady wyróżniono na wysokości dwóch ostatnich kondygnacji pilastrami w wielkim porządku. Osadzony w środkowej jego osi otwór głównego wejścia poprzedzony został pojedynczym biegiem schodów. Otwory okienne z przewagą prostokątnych rozmieszczono regularnie, ujmując je w proste obramienia piaskowcowe i opatrując profilowanymi podokiennikami. W partiach nad- i podokiennych znalazły się prostokątne płyciny. Okna ryzalitów (w fasadzie w kondygnacji piętra zamknięte półkoliście) opatrzone zostały tynkowymi opaskami z dekoracyjnym motywem festonów w nadprożach. Kondygnacje rozdzielono profilowanym gzymsem kordonowym. Trójtraktowe wnętrza rozdzielił centralny hol i umieszczona w tylnym trakcie klatka schodowa. Wąski korytarz środkowego traktu na parterze sklepiono kolebkowo-krzyżowo. Na piętrze w części południowej przetrwały relikty sali balowej ze sklepionymi hemisferycznie, półkolistymi wnękami pieców. Na poziomie piwnicy, w narożach tylnego traktu wykonano przesklepione wyjścia tunelowe, zakończone w nasypie skarpy sztucznymi grotami. Zachowane są mury obwodowe pałacu do wysokości gzymsu koronującego. Wnętrza pozostają częściowo zawalone i zagruzowane.

Budynek dostępny z zewnątrz bez ograniczeń. Wnętrza niedostępne. 

Oprac. Piotr Roczek, OT NID we Wrocławiu, 25.03.2019 r.