Historia

Równocześnie z budową nowego dworu przez Aleksandra Ożarowskiego w ostatniej ćwierci XVII wieku powstały chroniące go fortyfikacje w postaci wałów ziemnych z nasypami ziemnymi w narożach założenia oraz fosa z wałem ziemnym, które zamykały zespół dworski od strony wschodniej. Od 2. połowy XVIII wieku istniejące obwałowania nie były już konserwowane, ponieważ jeszcze w pierwszej połowie tego stulecia przestały pełnić swoje pierwotne funkcje obronne z powodu wygaśnięcia zagrożenia tatarskiego. W połowie XIX wieku z dawnego systemu obronnego dworu pozostał tylko wał ziemny wyznaczający północno-wschodnią granicę założenia parkowego, poza którym rozciągał się sad owocowy. Wspomniany wał zakończony był w północnej części owalnym nasypem, który mógł stanowić pozostałość dawnej baszty. Poza tym istniała jeszcze sucha fosa od strony południowo-wschodniej założenia ogrodowego z chroniącym podejścia do niej wałem ziemnym. W okresie międzywojennym koroną tego wału o długości ponad 100 metrów prowadziła ścieżka spacerowa stanowiąca wówczas granicę założenia ogrodowego od strony południowo-wschodniej. 

Opis

Pozostałości fortyfikacji ziemnych, które otaczały niegdyś zespół dworski zachowały się tylko w północno-wschodniej i południowo-wschodniej części założenia parkowego. Na terenie północno-wschodniej części dawnego parku dworskiego są to pozostałości niewysokiego wału ziemnego zakończonego w części północnej masywnym, owalnym nasypem o wysokości około 4 metrów. W części południowo-wschodniej reliktami dworskich umocnień obronnych z okresu XVII wieku jest sucha fosa i wał ziemny. Obecnie korona wału i jego zbocza stanowiące wschodnią granicę założenia parkowego porośnięte są różnymi gatunkami drzew, co dodaje malowniczości tej części dawnego parku dworskiego. 

Zabytek dostępny.

Oprac. Andrzej Gliwa, OT NID w Rzeszowie, 21.11.2025 r.