Relikt ten zlokalizowany jest w dawnym obszarze tzw. Przesieki Śląskiej. Grodzisko to mając czytelną formę terenową, jest ważnym elementem krajobrazu kulturowo-przyrodniczego byczyńskiego regionu dorzecza Prosny i Pratwy, wzbogacającym wiedzę współczesnych o średniowiecznym osadnictwie, jego zasięgu i szczególnym charakterze strażniczo-obronnym.

Historia

Obiekt był znany archeologom niemieckim już w okresie międzywojennym, m.in. G. Raschke, który w 1940 r. przeprowadził rozpoznanie obiektu. W latach 1984 i 1985 w ramach badań Archeologicznego Zdjęcia Polski powierzchniową penetrację obiektu i jego „ponowne odkrycie” przeprowadziła G. Martyniak z zespołem Muzeum w Kluczborku. Badacze określili prawdopodobną chronologię obiektu na okres średniowieczny od X w. do XIII w.  

W 1253 r. miejscowość wzmiankowana jest jako uposażenie Zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą we Wrocławiu (szpital św. Macieja).

Opis

Lokalizacja. Grodzisko położone jest w szerokiej dolinie, na prawym brzegu rzeki Baryczki wśród podmokłych łąk, przy południowej krawędzi terasy, około 450 m na zachód od szosy z Kujakowic Dolnych do Łowkowic, około 400 m na południe od szosy z Łowkowic do Krzywizny. Na działkach gruntowych nr 671, 672, 673.

Charakterystyka. Grodzisko zostało założone na planie owalu o wymiarach około 40 x 50 m. Część środkową zajmuje płaski majdan, o średnicy około 30 x 35 m, nieznacznie wyniesiony nad otoczenie. Jest on okolony słabo widocznym rozmytym wałem oraz płytką fosą o głębokości około 0,5 m i o szerokości około 2- 3 m od strony południowej i wschodniej, a około 4 - 5 m od strony północnej i zachodniej. Obiekt zapewne został zniwelowany erozją rzeczną oraz pracami rolniczymi. Niezbędne jest wykonanie badań rozpoznawczych.

Grodzisko stożkowate zostało rozpoznane w 1940 r. przez archeologa  niemieckiego G. Raschkego. Podczas poszukiwań powojennych nie udało się potwierdzić istnienia obiektu. Dopiero w 1985 r. w ramach badań Archeologicznego Zdjęcia Polski po kwerendzie i podczas terenowej powierzchniowej penetracji Gertruda Martyniak z zespołem z Muzeum w Kluczborku potwierdziła istnienie obiektu. Nie znalazła ona ruchomych zabytków archeologicznych, ale potwierdziła formę terenową tego grodziska, które jest porośnięte drzewami i trawą. W 2015 roku wykonano plan warstwicowy grodziska.

Dostępność. Grodzisko położone jest w dolinie rzeki Baryczki przy krawędzi terasy, na rozległym lekko podmokłym terenie. Teren obiektu porośnięty jest drzewami (kępa drzew). Dojście drogą gruntową około 450 m w kierunku zachodnim od szosy z Kujakowic Dolnych do Łowkowic.

Oprac. Krzysztof Spychała, NID OT Opole, 15.10.2019 r.