Historia obiektu

Wieś Radin została wymieniona w 1245 r. w bulli papieża Innocentego IV potwierdzającej uposażenie biskupstwa wrocławskiego. W Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) z około 1300 r. wzmiankowano kasztelanię w Radzynie. Według Dominika Nowakowskiego nie ma pewności czy wymienioną w bulli papieskiej i księdze uposażeń wieś Radin/Radina można identyfikować z Radzyną, przysiółkiem Drołtowic. W 1317 r. jako właściciel dóbr był wymieniany Leonard von Radina. W czasie wojny 30-letniej Radzyna, wchodząca w skład sycowskiego wolnego państwa stanowego, została całkowicie zniszczona przez oddziały szwedzkie.

Wyniki badań archeologicznych wskazują, że założenie obronne funkcjonowało w XIII i XIV w. Prawdopodobnie zostało spalone.  Nową siedzibę wzniesiono zapewne w obrębie folwarku lub w pobliżu.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne było zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wzgórz Twardogórskich, na wschód od dawnego folwarku.

Opis stanowiska:

Założenie obronne składa się z kopca na planie owalu o wymiarach: u podstawy 22 x 29 m, u góry 10 x 19 m, wysokości około 3,5 m oraz fosy o szerokości 2-5 m.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko było znane przed 1945 r. W latach 1909-1910 badano je powierzchniowo w sposób amatorski. W 1927 r. grodzisko weryfikował Fritz Geschwendt, przed 1930 r. - Max Hellmich. W roku 1966 badania sondażowe przeprowadził Tadeusz Kaletyn, w 1968 r. - Krzysztof Ciuk i Jerzy Kruppé, w 1975 r. - Antoni Pawłowski.

W trakcie badań sondażowych na głębokości około 3 m odkryto pozostałości spalonego budynku. Prawdopodbnie była to drewinano-gliniana budowla wzniesiona w konstrukcji szachulcowej na poziomie pierwotnego humusu, obsypana ziemią i gliną do wysokości około 2 m. Zabytki ruchome: ułamki ceramiki i przedmioty metalowe datowano na XIII-XIV w.

W 1986 r. w ramach realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczej akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski dla obszaru 75-34 M. Góra i Ewa Niesiołowska badali stanowisko powierzchniowo, znajdując fragment ceramiki naczyniowej z XIV w. Badacze opracowali kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek nie jest dostępny – znajduje się na terenie prywatnym.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 26-08-2020 r.