Historia obiektu

Grodzisko w Dziesławicach jest datowane na X/XI – XII w. Po włączeniu Śląska do państwa Piastów, co nastąpiło pod koniec X w. utworzono okręgi grodowe. Jednym z głównych założeń obronnych baryckiego okręgu grodowego była kasztelania milicka, która strzegła wraz z grodem w Sądowlu przeprawy przez Barycz. Sylwia Rodak uważa, że gród w Dziesławicach mógł być powiązany z kasztelanią milicką, stanowiąc coś w rodzaju jej szpicy.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w lesie, w obrębie mezoregionu Wzgórz Twardogórskich – pasa morenowych, zalesionych pagórków o wysokości od 220 do 272 m n.p.m., ok. 1 km na zachód od Dziesławic.

Opis stanowiska:

Obiekt założony na planie zbliżonym do owalu. Średnica majdanu wzdłuż osi południowy wschód – północny zachód wynosi 37 m, wzdłuż osi  północny wschód – południowy zachód,  31 m. Wał otaczający majdan jest dobrze zachowany. Jego szerokość u podstawy waha się od 17 do 23 m, wysokość od południa i południowego zachodu dochodzi do 4 m, od wschodu do ok. 2,5 m. Po zewnętrznej stronie wału północno-wschodniego i zachodniego zachowały się relikty fosy. Północno-zachodnia część majdanu jest częściowo zniszczona.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Grodzisko było badane powierzchniowo przed 1945 r. W 1935 r. Max Hellmich opublikował na łamach Altschlesische Blätter opis grodziska, jego plan i przekrój. Kolejne badania powierzchniowe miały miejsce w latach: 1957, 1963, 1964  i w 1986 r. w ramach poszukiwawczo-weryfikacyjnej akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski. Kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego opracowali M. Góra i Ewa Niesiołowska. W 1966 r. podjęto badania sondażowe. W trakcie prac archeologicznych znaleziono ułamki naczyń glinianych.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek dostępny

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 3-04-2020 r.