Historia obiektu

Pierwsze wzmianki o miejscowości Siekierowice (Schickerwitz) pochodzą z połowy XIV wieku. Wydany wówczas dokument dotyczy należności płaconych katedrze wrocławskiej. Od 1529 r. wlaścicielem wsi był Jerzy Dyhrn. Przed 1629 r. Siekierowice należały do rodziny von Heugel, od 1641 r. do Karola von Brandt, potem drogą dziedziczenia do rodziny von Postolsky und Postel oraz von Eben. W 1773 r. dobra nabyła rodzina von Puttkamer. Utworzono wówczas majorat, w którego skład oprócz Siekierowic weszły Cichorzów, Czartowice i Świątniki wraz z folwarkiem Heidelwinkel. Dobra pozostawały w rękach Puttkamerów do 1945 r. W 1786 r. Martin Anthon von Puttkamer wzniósł rezydencję (obiekt zniszczony). Pod koniec XIX w. w parku założono cmentarz rodowy, na grodzisku wybudowano neogotycką kaplicę grobową. Park i kaplica zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych (opisy w innych hasłach).

Brak informacji o średniowiecznych właścicielach wsi. Obiekt uznawany przez archeologów za relikt ich siedziby na pewno został w znacznym stopniu zniszczony w trakcie zakładania parku krajobrazowego oraz budowy kaplicy grobowej.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Równiny Oleśnickiej, w środkowej części wsi, w dawnym parku pałacowym.

Opis stanowiska:

Założenie w formie kopca na planie owalu, którego średnica u podstawy wynosi około 17 m, w partii wierzchołka około 6 m. Nasyp ma wysokość około 4,5 m, licząc od dna fosy. Jest otoczony fosą szerokości od 8 do 10 m. Na plateau znajduje się bardzo zaniedbana neogotycka kaplica grobowa Puttkamerów wzniesiona na planie ośmioboku i nakryta namiotowym dachem.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

W 1935 r. w czasopiśmie Altschlesische Blätter ukazała się informacja dr Meyera o istnieniu w Siekierowicach średniowiecznego gródka stożkowatego (Turmhügel). Stanowisko było wielokrotnie inspekcjonowane. W latach 1974-75 Antoni Pawłowski przeprowadził badania sondażowe, w wyniku których ustalił, że kopiec usypano z żółtoszarego piasku z iłem o miąższości ponad 2 m (spągu nie uchwycono), na którym zalegała warstwa szarej spiaszczonej próchnicy z grudkami polepy i fragmentami gotyckich cegieł, miąższości 30-40 cm. Na tej warstwie znajdowała się czarnobrunatna próchnica ze szczątkami organicznymi. Badacz znalazł 7 ułamków ceramiki, które datował na XIV-XV(?) wiek. Antoni Pawłowski zwrócił uwagę na bardzo małą powierzchnię majdanu (60 m2), brak śladów jakichkolwiek wałów i pozostałości osadnictwa przygrodowego. W 1983 r. w ramach weryfikacyjno-poszukiwawczej akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski zespół w składzie: Czesław Francke, Olena Prus i Maria Górecka, opracował kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek jest dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 03-09-2020