Historia obiektu

Informacje o zdarzeniach z okresu średniowiecza pochodzą z publikacji Wilhelma Haeuslera wydanej we Wrocławiu w 1883 r. Autor pisze, że w 1348 r. Jakub von Bockowyn sprzedał Gerhardowi von Werde łan pola w Bukowince wraz z dworskimi zabudowaniami. Transakcję tę potwierdził książę. Według Haeuslera w XV w. w Bukowince istniał książęcy zamek/dwór myśliwski, w którym w grudniu 1407 r. książe wydał dokument.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wzgórz Twardogórskich, na północny zachód od centrum Bukowinki, w pobliżu posesji nr 41, przy drodze z Bukowinki do Malerzowa, na terenie zadrzewionym.

Opis stanowiska:

Kopiec założenia obronnego wzniesionego na planie prostokąta ma wymiary: u podstawy 28,5 x 32 m, u góry 16 x 20 m. Wysokość kopca wynosi około 3 m. Nasyp jest otoczony fosą szerokości 5-7 m, przeciętą w części północnej groblą. Według Dominika Nowakowskiego w okresie nowożytnym powstała kolejna fosa, która otaczała kopiec i przylegające do niego od wschodu plateau.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Założenie obronne było znane przed 1945 rokiem. Inspekcjonował je m.in. Max Hellmich. W trakcie przedwojennych badań pozyskano ułamki ceramiki naczyniowej, fragmenty kafli piecowych, żelazne siekiery i grudki polepy. Na majdanie były wówczas widoczne pozostałości murowanej budowli wzniesionej na planie czworokąta. W  1981 r. w ramach weryfikacyjno-poszukiwawczej akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski zespół w składzie: Aleksander Limisiewicz, Maria Terlecka,  M. Maksymowicz i Leszek Lenarczyk, opracował kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek jest dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 08-09-2020 r.