Historia obiektu

W starszej literaturze grodzisko w Grabownie Wielkim jest datowane na X/XI – XII wiek. Obecnie badacze przypisują mu wcześniejszą metrykę, czyli VIII-IX wiek. Można przypuszczać, że założenie obronne wznieśli Ślężanie.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wzgórz Twardogórskich – pasa morenowych, zalesionych pagórków o wysokości od 220 do 272 m n.p.m., ok. 1 km na północny zachód od Grabowna Wielkiego, na bezimiennym wzniesieniu, w lesie.

Opis stanowiska:

Założenie obronne na planie trójkąta wniesiono na cyplu naturalnego wzgórza o stromych zboczach. Obiekt jest otoczony wałami. Zachował się ich północno-wschodni odcinek długości około 80 m i południowo-zachodni odcinek długości 75 m. Wysokość wałów od strony zewnętrznej wynosi ok. 5-8 m, od strony wewnętrznej ok. 2,5 m. Powierzchnię majdanu szacuje się na ok. 0,24 ha.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Grodzisko było znane już w XIX wieku. Informacja o zabytku znalazła się w publikacji, Die vorgeschichtlichen Rundwälle im östlichen Deutschland z 1888 roku (autor R. Behla). Badania powierzchniowe odbywały się przed 1945 r., w latach: 1957, 1963 i 1965. W roku 1985 w ramach poszukiwawczo-weryfikacyjnej akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski stanowisko było badane powierzchniowo przez Andrzeja Dwilewicza i Janusza Kokoszę. W trakcie badań powierzchniowych znaleziono: ułamki naczyń glinianych, obtaczanych, zdobionych dookolnymi rowkami. Odkryto również pozostałości półziemianki. Brak informacji o badaniach wykopaliskowych.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek dostępny

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 02-04-2020 r.