Historia obiektu

Wzmianki o Kliszowie pojawiały się od początku XV wieku. Nie zachowały się dokumenty wskazujące ówczesnych właścicieli dóbr i wzmiankujące ich siedzibę. Dopiero od XVII w. wiadomo do kogo należał majątek. Były to rodziny: von Tadden, von Uechtritz, von Kreckwitz, von Strbensky, Schönborn, Hugon Herault von Hautcharmoy oraz Ferdinand Wilhelm Weinkauf. W 1937 r. nastąpiła parcelacja majątku. Wygląd pałacu z XIX w. został uwieczniony przez Alexandra Dunckera. Na wschód od rezydencji znajdował się folwark, wokół niej założono park. Pałac został zniszczony po roku 1945. Nie można wykluczyć, że w okresie nowożytnym w miejscu tym istniało założenie o charakterze obronnym, o czym może świadczyć np. rozległy i wysoki nasyp, wykorzystane później jako część parku.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko/a archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wzgórz Dalkowskich, na północny wschód od skrzyżowania drogi wiejskiej z drogą do Radomiłowa, na terenie dawnego parku dworskiego.

Opis stanowiska:

Według opisu Tadeusza Kaletyna założenie na planie owalu ma wymiary 60×110 m, w jego wschodniej części znajdują się ruiny. Według mapy lidarowej (za: https://mapy.geoportal.gov.pl/imap/Imgp_2.html), nasyp ma kształt prostokątny z zaokrąglonymi narożami. Jego wymiary u podstawy wynoszą ok. 66×111 m, wysokość ok. 4 m. W części wschodniej widoczne są pozostałości prostokątnego obiektu (ruiny pałacu) o wymiarach ok. 21,5×29,5m.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

W 1962 r. stanowisko badał powierzchniowo Tadeusz Kaletyn. Brak informacji o znaleziskach. Niestety badacz nie przeprowadził kwerendy w literaturze i archiwaliach. Nie wiadomo zatem jakimi przesłankami kierował się w 1964 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonując wpisu do rejestru zabytków grodziska z XIII wieku. W 1986r. w czasie realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski Wiesław Piszczałowski opracował kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego wpisanego do rejestru zabytków. W 1995 r. obiekt inspekcjonowała z ramienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Sylwia Wuszkan, która stwierdziła, że relikty uznawane za grodzisko wymagają weryfikacyjnych badań sondażowych, ponieważ zarówno ich charakter, jak i czas powstania podane w decyzji o wpisie do rejestru budzą wątpliwości. Badania weryfikacyjne nie zostały przeprowadzone.

Zabytek jest dostępny dla zwiedzających.

Autor noty: Oprac.: Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 10-12-2020 r.