Historia obiektu

W 1351 r. książę Konrad I oleśnicki kupił Sułów za 13 grzywien srebra od braci Cunadusa i Wolfharda von Zulow. Prawdopodobnie wkrótce z książęcej inicjatywy wzniesiono nad Baryczą zamek, być może w miejscu wcześniejszego założenia obronnego. W 1432 r. księstwo oleśnickie było pladrowane przez oddziały husyckie, które spaliły kościół sułowski i zamek. W jego ruinach wkrótce osiedlili się raubritterzy. Pierwszym z nich, znanym z nazwiska, był Wawrzyniec Garwolski, pojmany wraz synami i ścięty we Wrocławiu w 1480 roku. Potem zamek zajął rycerz-rozbójnik Koschmieder (Kośmider). Mieszczanie wrocławscy pod wodzą Jana Tarnki po zaciętej walce zdobyli warownię. Od około 1500 r. zamek należał do rodu von Stein. W 1625 r. Steinowie go opuścili i od tego czasu popadał w ruinę. W latach 60. XX w. widoczne były jeszcze kamienne mury, które ostatecznie rozebrano, prawdopodobnie bez wiedzy służb konserwatorskich, w latach 70. XX w. w trakcie budowy infrastruktury ośrodków wypoczynkowych.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest/było zlokalizowane w obrębie mezoregionu Kotliny Żmigrodzkiej, na południe od centrum miejscowości, na południe od ul. Leśnej, na dawnej wyspie w rozlewiskach Baryczy, na zachód od zabudowań młyna.

Opis stanowiska:

W związku z brakiem badań wykopaliskowych oraz rozpoznania metodami geofizycznymi trudno stwierdzić w sposób wiarygodny jakie było rozplanowanie założenia obronnego i jego rozmiary. Istnieją archiwalne przesłanki sugerujące, że zamek mógł zajmować powierzchnię 40 x 40 m, a zachowany do lat 60. XX w. kamienny mur miał długość 25 m i wysokość 1 m. Schematyczny plan załączony do decyzji o wpisie do rejestru wskazuje, że mur otaczał od północy i wschodu założenie na planie czworokąta.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko było znane przed 1945 rokiem. Istnienie pozostałości założenia obronnego odnotowali Joseph Gottschalk i Max Hellmich. W latach 60. XX w. obiekt był inspekcjonowany przez Tadeusza Kaletyna i Zbigniewa Trudzika. W 1990 r. w ramach realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski dla obszaru 72-30 Bożena i Wojciech Dzieduszyccy opracowali kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego. Badacze odnotowali, że obiekt nie jest już czytelny w terenie.

Dostępność obiektu dla zwiedzających: Zabytek dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 16-11-2020 r.