Historia obiektu

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z ok. 1300 r. z Księgi uposażeń biskupstwa wrocławskiego i dotyczy biskupiego majątku we wsi Cunradswalde sive Gorow, liczącego 40 łanów. Dokumenty z 1297 r. oraz z 1310 r., w których wymieniona została nazwa miejscowości Conradiswalde identyfikowana przez niektórych badaczy z Górowem koło Prusic, dotyczą Mrowin koło Świdnicy i Wronińca koło Góry Śląskiej. Na pewno o Górowie koło Prusic mowa w dokumencie z 1479 r. roku, na mocy którego Heinze Borsnitz, zwany Jeltsch sprzedał za 80 guldenów prawo wyższego sądownictwa we wsi Krzysztofowi Borsnitz. W czasach nowożytnych Górowo należało do: Melchiora von Koslig (1545 r.), rodziny von Zedlitz (1594 r.), Hansa Ernsta von Nostitz (1616 r.), Hansa von Hein (1639 r.), Ernsta von Nebelschütz (1641 r.), rodu von Kinski, Christiana Ferdinanda von Nikisch, Adolfa von Knobelsdorf (ok. 1800 r.). Od 1891 r. majątek pozostawał w rękach rodziny Mann.

Obiekt uznany za późnośredniowieczne grodzisko stożkowate znajduje się na terenie dawnego parku dworskiego (zniszczony), na południe i południowy zachód od pałacu i folwarku. Park o charakterze krajobrazowym założono około 1871 r. Posiadał on dwa pagórki widokowe i ścieżki poprowadzone po nasypach lub we wgłębieniach.

Nietypowa forma i wielkość „grodziska” sugerują konieczność wykopaliskowego zweryfikowania jego funkcji i chronologii. Istnieje prawdopodobieństwo, że tzw. grodzisko jest elementem małej architektury parkowej. Kilka odkrytych w trakcie badań sondażowych fragmentów ceramiki mogło znaleźć się w kopcu przypadkowo w czasie jego sypania w 2. poł. XIX wieku. Nie można również wykluczyć, że w trakcie zakładania parku całkowicie przebudowano relikty dawnej siedziby, nadając im nową funkcję – pagórka widokowego.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wzgórz Trzebnickich, ok. 600 m na południowy zachód od centrum miejscowości, ok. 90 m na północny zachód od drogi z Górowa do Godzięcina, na terenie dawnego parku dworskiego.

Opis stanowiska:

Dominik Nowakowski opisuje tzw. grodzisko w następujący sposób: obiekt składa się z dwóch elementów. Nasyp główny na planie koła ma średnicę u podstawy 18 m, u góry 6 m, wysokość 4 m. Od kopca w kierunku południowo-wschodnim odchodzi nasyp ziemny, który być może jest reliktem dojazdu. Od wschodu do kopca przylegają dwie fosy i wał długości 56,5 m. Szerokość fosy wewnętrznej wynosi 10-19 m, zewnętrznej do 11. Wał między nimi ma szerokość 8 m i wysokość 1,5-3 m.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko zostało odkryte w latach 60. XX wieku. W 1968 r. Danuta Wojciechowaska przeprowadziła badania sondażowe znajdując kilka fragmentów ceramiki datowanej na późne średniowiecze. Na tej podstawie obiekt został wpisany do rejestru jako grodzisko z XIV wieku. W 1990 r. w ramach realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski dla obszaru 74-26 Wiesław Piszczałowski i Zbigniew Lissak opracowali kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego. W 2016 r. stanowisko weryfikowała powierzchniowo na zlecenie Narodowego Instytutu Dziedzictwa Małgorzata Opalińska-Kwaśnica, która zaleciła badania weryfikacyjne w celu ustalenia rzeczywistej funkcji i chronologii obiektu.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 23-11-2020 r.