Historia obiektu

W starszej literaturze przedmiotu grodzisko było datowane ogólnie na wczesne średniowiecze. Jerzy Lodowski na podstawie analizy znalezionych przez siebie fragmentów ceramiki ustalił, że gród funkcjonował, być może, już w VIII w., na pewno w IX-X wieku. Według części badaczy założenie obronne w Piotrowicach wraz z grodami w  Chełmcu, Rokitnicy, Mierczycach, Myśliborzu i Gniewkowie-Bolkowicach (tzw. zgrupowanie kaczawskie wg Krzysztofa Jaworskiego) wyznaczało południową granicę terytorium plemiennego Trzebowian.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne było zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wysoczyzny Chojnowskiej, na wzniesieniu o nazwie Wein Berg/Winnica  (272,8 m n.p.m.), na zachód od Piotrowic. Obecnie teren czynnej kopalni bazaltu Wilcza Góra.

Opis stanowiska:

Według opisu z 1968 r. grodzisko składało się z dwóch owalnych członów. Wymiary majdanu członu zachodniego (I) wynosiły 30×35 m. Od północy, zachodu i południa były widoczne relikty wału. Człon wschodni (II) miał wymiary 20×35 m i był położony około 5 m niżej niż człon zachodni. Od północy, południa i wschodu zachowały się pozostałości wału. Grodzisko było sukcesywnie niszczone przez kopalnię bazaltu. W 1983 r. sygnalizowano całkowite zniszczenie członu I. Zdjęcia lotnicze wykonane w ostatnich latach wskazują całkowite zniszczenie obiektu.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Pierwsze wzmianki o grodzisku pochodzą z 2 połowy XIX wieku. Około 1930 r. oględziny obiektu przeprowadził Max Hellmich. W latach 1966, 1977 i 1981 stanowisko badano powierzchniowo. Analiza typologiczno-stylistyczna znalezionych wówczas ułamków ceramiki pozwoliła Jerzemu Lodowskiemu na doprecyzowanie datowania. Oprócz ceramiki znaleziono kości zwierzęce, bryły żużla i grudki polepy.

W trakcie badań prowadzonych w 1981 r. w południowej części założenia odkryto kamienny mur szerokości 3 m.

W 1983 r. w czasie realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski zespół w składzie: Czesław Francke, Maria Górecka i Olena Prus opracował kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego wpisanego do rejestru zabytków i znalazł 6 ułamków cerami i grudkę polepy. Badacze sygnalizowali całkowite zniszczenie członu I grodziska. Aktualne zdjęcia lotnicze wskazują, że nie istnieje również człon II.

Dostępność obiektu dla zwiedzających: Zabytek zniszczony -  niedostępny teren kopalni bazaltu.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 25-01-2021 r.