Historia obiektu

Pierwszym znanym z nazwiska właścicielem dóbr w Węgrzcach był pan von Tscheschwitz, wzmiankowany ok. 1500 roku. Po 1541 r. nastąpił podział wsi Wangern na Gross i Klein Wangern. W obydwóch miejscowościach istniały folwarki i siedziby pańskie. Właścicielami Węgrzców Dużych były rodziny: von Stosch, von Uechtritz, von Berge, von Leckow, w XVIII i XIX w. – von Gfug. Węgrzce Małe należały w 1576 r. do Hansa von Glaubitz, później do rodzin: von Uechtritz, von Berge, von Stosch, von Falkenhayn, von Skop, von Winterfeld, von Haugwitz, Wollkopf, von Nassau.

Być może relikty założenia obronnego, znajdującego się w centrum wsi są pozostałością pierwotnej siedziby właścicieli Węgrzców przed podziałem miejscowości.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Wzgórz Trzebnickich, około 130 m na południe od centrum wsi i około 70 m na północny zachód od dawnego folwarku południowego (dawniej wieś Klein Wangern). Teren zadrzewiony.

Opis stanowiska:

Założenie składa się z kopca na planie owalu o średnicy u podstawy około 28 m, u góry 24 m, wysokości około 1,5 m oraz otaczającej go fosy szerokości 13-17 m zasilanej przez ciek o nazwie Kijanka. Od wschodu fosa jest przecięta groblą.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko archeologiczne było znane przed 1945 r. W 1957 r. badał je powierzchniowo Stanisław Siedlak, w 1964 r. Tadeusz Kaletyn. W 1983 r. K. Wilhelm i W. Osuchowski dokonali pomiarów i opracowali plan stanowiska w skali 1:250.

W 1987r. w czasie realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski Jacek Nowakowski opracował kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego wpisanego do rejestru zabytków. Badacz znalazł kilka fragmentów ceramiki, które datował na wczesne i późne średniowiecze. W trakcie wcześniejszych badań również znajdowano ceramikę i grudki polepy.

Dostępność obiektu dla zwiedzających: zabytek dostępny

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 11-12-2020 r.