Historia obiektu

Według archeologów pierwsza faza użytkowa grodu może być datowana na IX-X w., druga na XI-XII wiek. Datowanie pierwszej fazy oraz obszar, na którym znajdują się reliktu grodu sugerują, że założyli je Bobrzanie. W okresie wczesnopiastowskim gród również był wykorzystywany o czym świadczą daty dla drugiej fazy użytkowej. Z kolei w decyzji o wpisie do rejestru zabytków pojawia się datowanie grodu na  XII-XIII wieku.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie Pogórza Kaczawskiego, około 1 km na południowy zachód od wsi Otok, na zalesionym wzniesieniu wysokości ok. 230 m n.p.m., w dolinie Bobru.

Opis stanowiska:

Gród wzniesiono na planie owalu wydłużonego wzdłuż osi wschód-zachód. Wymiary majdanu wynoszą 11×19 m. Otacza go wał oraz fosa. Wysokość wału od strony wewnętrznej waha się od 0,7 do 2,5 m, od zewnętrznej od 4 do 7 m. W części południowej wał jest zniszczony.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko archeologiczne było znane pasjonatom archeologii już w XIX wieku. Wymieniają je Oskar Schuster w swoim opracowaniu z 1869 r. i Robert Behla w pozycji z 1888 roku. Około 1930 r. oględziny grodziska przeprowadził  Max Hellmich. W 1966 r. stanowisko badano powierzchniowo. W trakcie badań znajdowano ułamki ceramiki.

W 1997r. w czasie realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski Wojciech Grabowski opracował kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego wpisanego do rejestru zabytków.

W trakcie weryfikacji wpisów do rejestru prowadzonej przez Narodowy Instytut Dziedzictwa w 2017 r. stwierdzono, że na majdanie znajdują się wkopy, a w wale nory zwierzęce.

Stanowisko archeologiczne nie było badane wykopaliskowo.

Dostępność obiektu dla zwiedzających: Zabytek dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 19-01-2021 r.