Historia obiektu

Najstarsze wzmianki o miejscowości pochodzą z końca XIII wieku. Wymieniana była w dokumentach z lat 1288 i 1290 jako Dambrov lub Dambrowe (od XVIII wieku Masslisch Hammer).

W 1473 r. bracia Mathes, Nikolaus i Hans sprzedali Nikelowi Kopielowi odziedziczone po ojcu sołectwo z folwarkiem i las w Masłowcu. Pod koniec XVI w. jako właściciel występował Otto von Dohna, który w 1591 r. sprzedał majątek Georgowi Schreiberowi. Prawdopodobnie mniej więcej w tym czasie wzniesiono renesansowy dwór, który przetrwał do połowy XIX wieku. Kolejna siedziba znajdowała się na południowy zachód od poprzedniej lokalizacji. Wzniesiono ją dla Heinricha Puschmanna, który nabył majątek masłowicki w 1839 roku.

Nie wiadomo jakimi przesłankami kierował się Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisując do rejestru średniowieczne grodzisko z fosą. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji powołuje się na znaleziska ułamków średniowiecznej ceramiki, ale żaden z badaczy tego nie potwierdza.

Zachowana forma obiektu i dane historyczne wskazują, że mamy do czynienia z późniejszym założeniem. O tym czy nowożytna siedziba powstała, jak chce WKZ, na średniowiecznym założeniu można przekonać się wykonując badania sondażowe wsparte metodami geofizycznymi.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Kotliny Żmigrodzkiej, w centrum miejscowości, na północ od drogi wiejskiej, na trenie zadrzewionym.

Opis stanowiska:

Założenie zostało wzniesione na planie czworokąta. Majdan ma powierzchnię około 48 arów. Pierwotnie otaczała go ze wszystkich stron fosa szerokości od 9-16 m, zasilana od północy przez ciek.  Obecnie od strony zachodniej fosa jest zasypana. Po wschodniej stronie założenia znajdował się folwark, po zachodniej ogrody.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko zostało zewidencjonowane w 1986 r. w ramach realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczych badań Archeologicznego Zdjęcia Polski. Kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego opracowali Andrzej Dwilewicz, J. Kokosza, J. Murczkiewicz.  W 2016 r. weryfikację stanowiska przeprowadziła na zlecenie Narodowego Instytutu Dziedzictwa Małgorzata Opalińska-Kwaśnica. Zarówno zespół AZP jak i weryfikatorka z ramienia NID mieli wątpliwości, co do chronologii obiektu. W trakcie badań w latach: 1986 i 2016 nie znaleziono żadnych zabytków ruchomych.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 03-12-2020 r.