Historia

Kapliczka została wzniesiona na terenie wsi Glinik Polski należącej od 1788 roku do Józefa Bachamty Kotarskiego. Po jego śmierci majątek przejął jego syn Józef ożeniony z Celestyną z Bukowskich, ostatnią właścicielką ziemską Glinika. Działka, na której ufundowano w późniejszym okresie kapliczkę była położona bezpośrednio przy założeniu dworskim Kotarskich z ogrodem i warzywnikiem, odwzorowanymi na katastrze z 1851 roku. W końcu XIX wieku przeszła łącznie z sąsiednimi działkami podworskimi w ręce Antoniego Kobaka, a następnie jego synów Jana i Tomasza. Żona Jana Kobaka Maria Kobakowa, po drugim mężu Skwarło w 1916 roku ufundowała kapliczkę dla upamiętnienia śmierci męża, który poległ w czasie 1. wojny światowej. Do wnętrza ufundowano nastawę ołtarzową z obrazem Matki Bożej Tarnowieckiej wykonaną przez Władysława Wietechę, a we  wnęce bocznej ściany ustawiono figurę Jana Nepomucena (nie zachowana). Kapliczka – votum i świadectwo  pobożności była również miejscem uroczystości religijno-patriotycznych, między innymi  poświęcenia sztandaru PSL w Gliniku Polskim w 1946 roku. Fotografie z wydarzenia potwierdzają znacznie bogatszy niż obecnie wystrój architektoniczny obiektu. W narożach fasady zamkniętej trójkątnym szczytem występowały ćwierćkolumny zwieńczone sterczynami na graniastych, schodkowych postumentach, rozczłonkowane profilowanymi gzymsami i kryte czterospadowymi daszkami. Szczyt kapliczki, wyodrębniony gzymsem, wieńczyła podobna sterczyna, lecz ażurowa i zakończona metalowym krzyżem. Dwuspadowy dach kryty był dachówką ceramiczną. W 1987 roku przeprowadzono remont obiektu, który przyczynił się do przekształcenia pierwotnego wyglądu.

Opis    

Kapliczka usytuowana jest po zachodniej stronie drogi głównej prowadzącej z Łężyn do Tarnowca, na niewielkim wyniesieniu, w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej i gospodarczej (obok domu nr 171). Wymurowana jest z cegły i otynkowana, założona na planie zbliżonym do kwadratu, przekryta dachem dwuspadowym, blachodachówką, z podbitką z sidingu. Elewacją frontową zwrócona jest na wschód, zamknięta trójkątnym szczytem, z zaoblonymi narożnikami (pozostałość po dawnych ćwierćkolumnach na wyodrębnionych cokołach). Do wnętrza prowadzi prostokątny otwór drzwiowy ujęty wąskimi, jednokwaterowymi oknami. Stolarka jest drewniana; drzwi dwuskrzydłowe, ramowo-płycinowe z prześwitami przeszklonymi szkłem białym; okna krosnowe. Powyżej drzwi, w polu szczytu, wnęka półkolista w opasce z niewielką, drewnianą figurką biskupa (?).  We wnętrzu na ścianie zachodniej znajduje się drewniana nastawa ołtarzowa z obrazem malowanym olejno na płótnie, z wyobrażeniem Matki Bożej Tarnowieckiej. 

Dostęp do zabytku ograniczony. Własność prywatna. 

Oprac. Jadwiga Stęchły, OT NID w Rzeszowie, 10.12.2025 r.