Historia obiektu

Budynek spichlerza został wzniesiony w pocz. XIX w., prawdopodobnie z inicjatywy rodziny Pawłowskich, ówczesnych właścicieli założenia dworskiego, jako uzupełnienie zabudowy gospodarczej zespołu. Został zarejestrowany na planie katastralnym z 1854 r., jako obiekt murowany o wydłużonym, prostokątnym rzucie, umiejscowiony po zach. stronie ulicy zamkowej. Forma budynku nie zmieniała się. Po zakończeniu 2. wojny światowej spichlerz był użytkowany jako magazyn zbożowy przez Lubaczowskie Zakłady Roszarnicze. W połowie l. 70. XX w. budynek był w złym stanie technicznym, władze przeznaczyły go na działalność muzealną. W 1979 r. rozpoczęto remont obiektu, trwający blisko 10 lat. W 1986 r. Muzeum w Lubaczowie przeniosło się do nowej siedziby, którą użytkuje do dnia dzisiejszego.

Opis obiektu

Spichlerz zlokalizowany jest w pd.-wsch. części Lubaczowa, po zachodniej stronie ul. Jana II Sobieskiego (d. Zamkowej), prowadzącej z centrum miasta na południe. Budynek położony  jest w odległości ok. 10 m od krawędzi jezdni, dłuższym bokiem równolegle do niej.

Wzniesiono go na rzucie wydłużonego prostokąta o orientacyjnych wymiarach 13,5x36,5 m, jako obiekt niepodpiwniczony, trzykondygnacyjny, o zwartej, prostopadłościennej bryle przekrytej dachem dwuspadowym.

Spichlerz wymurowano z cegły, dach pokryto blachą płaską. Elewacje rozplanowano jako symetryczne, północną i południową jako jednoosiowe, wschodnią i zachodnią jako siedmioosiowe, z wejściami w środkowej osi, rozczłonkowane poziomo gzymsowaniem, z rytmicznymi rzędami kwadratowych okien jednej wielkości.

Pierwotnie jednoprzestrzenne wnętrze zostało w czasie remontu przystosowane do potrzeb muzealnych: wprowadzono żelbetowe klatki schodowe, pomieszczenia sanitarne, przestrzeń podzielono wtórnymi ściankami. Pomieszczenia mieszczą obecnie ekspozycję muzealną.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Obiekt dostępny w godzinach otwarcia.

Autor noty: Barbara Potera, OT NID w Rzeszowie, 20.08.2024 r.