poł. XIX w. oraz zespołem renesansowych, całopostaciowych płyt nagrobnych.

Historia

Kościół wzniesiony w 1. poł. XIII w., ale parafię wzmiankowano już w 1311 roku. W okresie reformacji, od ok. 1529 r., przejęty przez ewangelików. W 1630 r. zniszczony pożarem, od 1654 r. ponownie katolicki, ale odbudowany dopiero w 1698 r., dobudowano w tym czasie również zakrystię i kruchtę. W 1767 r. wzniesiono na dachu sygnaturkę, na co wskazuje data na chorągiewce. Obiekt poddany restauracji w 1824 r., w 1926 r. (restauracja wystroju malarskiego wyk. przez malarza Christena z Wrocławia), w l. 1961-1964 oraz ok. 2005 r.

Opis

Kościół położony w centralnej części wsi, orientowany, jednonawowy, założony na planie prostokąta  z prostym, jednoprzęsłowym prezbiterium zakończonym półkolistą absydą z konchą. Po stronie pn. prezbiterium prostokątna zakrystia, po str. pd. nawy prostokątna kruchta. Nawa pierwotnie dwuprzęsłowa, kryta płaskim stropem, podobnie kruchta, w prezbiterium sklepienie krzyżowe, w zakrystii kolebkowe. Otwory okienne nawy i prezbiterium w szerokich rozglifionych wnękach, zamknięte łukiem odcinkowym, w apsydzie w rozglifionych wnękach, zamknięte łukiem pełnym. Otwory drzwiowe proste, z  prezbiterium do zakrystii zamknięte łukiem ostrym. Nawa, kruchta i prezbiterium kryte dachami dwuspadowymi, apsyda – pięciopołaciowym. We wnętrzu m. in. ołtarz gł. z  obrazem św. Anny z 1880 r., syg. P. Bieder, z manierystyczną predellą, zwieńczeniem i uszakami; neogotyckie tabernakulum z 2. poł. XIX w. ; eklektyczny ołtarz boczny z 2. poł. XIX w. oraz renesansowe, całopostaciowe płyty nagrobne, wykonane z piaskowca.

Obiekt dostępny podczas nabożeństw.

Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 16.03.2016 r.