Historia

Neogotycki kościół wzniesiony w latach 1890-1893 według projektu diecezjalnego radcy budowlanego Josepha Ebersa, na obszarze rozwijającego się południowego reprezentacyjnego przedmieścia Wrocławia. Zbudowany został po okresie Kulturkampfu dzięki osobistemu zaangażowaniu i funduszom bpa wrocławskiego Georga Koppa oraz przeznaczonemu na ten cel legatowi bpa Heinricha Förstera, którego upamiętnia wezwanie świątyni.

Silnie zniszczony w czasie działań wojennych w 1945 roku. Odbudowany w latach 1948-1960 bez hełmów wież. Nowe witraże wykonano w 1982 roku. Hełmy, według historycznych wzorów, odbudowane zostały w 2003 roku według projektu Edmunda Małachowicza.

Opis

Kościół usytuowany w południowej części miasta, na terenie dawnego osiedla Glinianki, przy ul. Glinianej. Trójnawowa neogotycka bazylika, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego o silnie rozczłonkowanej bryle z dwuwieżową fasadą. Oszkarpowana przyporami dekorowanymi licznymi sterczynami. Zbudowany z cegły o elewacjach wyłożonych cegłą klinkierową z glazurowanymi kształtkami. Korpus nawowy pięcioprzęsłowy przykryty sklepieniem krzyżowo-żebrowym z trójprzęsłowym prezbiterium, zamkniętym wielobocznie. Wokół prezbiterium założona została zakrystia w formie ambitu. Transept pięcioprzęsłowy z przęsłem na skrzyżowaniu naw przykrytym sklepieniem gwiaździstym. Przy skrzyżowaniu naw usytuowane wieloboczne kaplice otwarte do wnętrza świątyni.

Wieże w części dolnej na planie kwadratu, wyżej przechodzące w ośmiobok, przykryte zostały współcześnie odbudowanymi ostrosłupowymi, miedzianymi hełmami. Środkowa cześć fasady z dużą ostrołuczna blendą zdobioną motywem maswerku z bogato dekorowaną rozetą. Wiązkowe filary międzynawowe, żebra sklepienne oraz arkadki ślepej galerii triforyjnej na ścianach wnętrza nawy głównej i transeptu wykonane z użyciem glazurowanych barwnych kształtek.

Zabytek dostępny.

Oprac. Maria Czyszczoń, OT NID we Wrocławiu, 22.12.2015 r.