Przeworski krajobrazowy park w stylu angielskim pełen starodrzewia: platanów, tulipanowców, dębów, lip i jesionów, sosny amerykańskiej, wiązów powstał dzięki osobistemu zaangażowaniu Teresy i Henryka Lubomirskich. W inwentarzu majątku Lubomirskich z 1798 roku widniał jako "ogród włoski". Część parku zwana "parkiem dolnym" miała cechy parku francuskiego z unikalną aleją grabową, w "parku górnym" zachowała się aleja lipowa. Za czasów ostatniego właściciela Andrzeja Lubomirskiego, na przełomie XIX i XX w. nastąpiły niewielkie przekształcenia, część parku została otoczona wysokim murem z czerwonej cegły. Na terenie parku znajdują się do dziś zabudowania należące do kompleksu pałacowego: pałac, oficyny - kuchenna i gościnna, stajnie z powozownią, dom koniuszego, domek ogrodnika, oranżeria, kordegarda. Obecnie park Przeworski obejmuje powierzchnie ok. 12 ha. W sąsiedztwie pałacu znajduje się licząca ponad 300 lat lipa drobnolistna, którą podobno posadził sam król Polski Jan III Sobieski. Obecnie pałac jest siedzibą Muzeum w Przeworsku Zespołu Pałacowo –Parkowego. Muzeum istnieje od 1958 r. Powstało z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Przeworska, pierwszym kustoszem był Józef Benbenek. Zbiory początkowo mieściły się w salach ratusza miejskiego. Od roku 1974 Muzeum znajduje się w dawnej siedzibie Książąt Lubomirskich. Na parterze muzeum znajdują się pamiątki obrazujące wielowiekową, bogatą historię, kulturę materialną i duchową Przeworska i najbliższej okolicy. Na uwagę zasługują dokumenty królów Polski i właścicieli miasta: Ostrogskich i Lubomirskich dla Przeworska, oraz muzealia pokazujące życie codzienne mieszkańców miasta i najbliższych okolic: pamiątki po rodach mieszczańskich, judaika, pamiątki po cechach rzemieślniczych oraz kolekcje strojów mieszczańskich i ludowych z XVIII-XX w. Pięknie prezentuje się pokój mieszczański z wyposażeniem XIX wiecznym, izba wiejska i sprzęty codziennego użytku. Na pierwszym piętrze pałacu znajdują się wnętrza pałacowe z szeregiem salonów o charakterze reprezentacyjnym: Paradna klatka schodowa, Sala Balowa, Jadalnia, Salon Różowy oraz pokoje prywatne: Buduar Księżnej, Gabinet Księcia, Sypialnia, Garderoba oraz Kredens – czyli kuchnia podręczna oraz schody kuchenne dla służby. Dekoracja architektoniczna i wystrój wnętrz pochodzą głownie z 1 poł. XIX w., meble i elementy wyposażenia głównie w stylu klasycyzmu, empire'u i biedermeieru po części pochodzące z dawnego wyposażenia pałacu. Do najcenniejszych eksponatów należy m.in. fortepian koncertowy berlińskiej marki Bechstein z 1865 r. Powozownia i dawne stajnie cugowe Lubomirskich to murowane budynki z pocz. XIX w., rozbudowane po 1869 r. , modernizowane i adaptowane również na cele muzealne. Obecnie w dawnej powozowni prezentowana jest dzisiaj historyczna kolekcja powozów z końca XIX i pocz. XX w. będących depozytami Muzeum Zamku w Łańcucie. Natomiast w stajniach cugowych znajduje się Muzeum Pożarnictwa, które powstało z prywatnych zbiorów kolekcjonera i działacza Ochotniczej Straży Pożarnej w Przeworsku - Leona Trybalskiego, żyjącego w latach 1911-1999. Pierwszą wystawę pożarniczą zorganizował na rynku miasta Przeworska 15 września 1956 roku. Wystawa ta, prezentująca wychodzący z użycia sprzęt strażacki (m.in. hełmy, toporki, aparaty tlenowe, drabiny, sikawki konne, zbiorniki na wodę) stała się zalążkiem przyszłego muzeum pożarnictwa. Przez szereg lat Leon Trybalski działał na polu kolekcjonerstwa i powiększał swój zbiór, bez stałej siedziby i bez pomieszczeń ekspozycyjnych czy magazynowych, aż do lat 70. XX wieku. Dnia 8 czerwca 1974 r. otwarto Muzeum Pożarnictwa w Przeworsku, ulokowane w budynkach dawnych stajni cugowych w obrębie byłego zespołu pałacowego Lubomirskich. Obecna ekspozycja muzealna, funkcjonująca w ramach Działu Historii Pożarnictwa Muzeum w Przeworsku Zespołu Pałacowo – Parkowego, zawiera ponad tysiąc dwieście eksponatów obrazujących historię ochrony przeciwpożarowej i straży pożarnych z terenu powiatu przeworskiego i ziemi przemyskiej, od początków ich istnienia, tj. ok. poł. XIX wieku do czasów współczesnych. Każdy turysta pragnący zatrzymać się na dłużej w muzeum może zwiedzić indywidualnie opisywane miejsce. Muzeum czynne: w sezonie turystycznym od 1 maja do 30 września poniedziałek 11 .00 - 15.00 wtorek - piątek 10.00 - 18.00 sobota - niedziela 10.00 - 14.00 od 1 października do 30 kwietnia poniedziałek 11.00 - 15.00 wtorek - piątek 10.00 - 15.00 sobota - nieczynne niedziela 10.00 - 14.00 Ostatni zwiedzający wpuszczani są na godzinę przed zamknięciem Muzeum