Historia

Wieś Dąbrowa Wielka w źródłach pisanych odnotowana została po raz pierwszy w 1276 roku. Miejscowość tą nadał wówczas Leszek Czarny Racławowi, synowi Domosława w dziedziczne posiadanie. Od tej pory pozostawała ona w rękach prywatnych. Od XVI do połowy XVII wieku należała do przedstawicieli Dąbrowskich herbu Pobóg z Rokszyc, następnie od 2 połowy XVII wieku po początek XIX wieku często zmieniała właścicieli. Kolejni należeli do rodzin: Pociejów, Wężyków, Stawskich, Kicińskich i Lenartowiczów. W 1816 roku Dąbrowę Wielką nabyli Kobierzyccy, w rękach których pozostała ona do 1888 roku. Następnie jej właścicielem w 4 ćwierci XIX wieku był Grzegorz Dudaj, a w latach 1900-1939 Tadeusz Puławski. Udziały w miejscowości mieli także przedstawiciele rodzin Matuskich i Iwańskich. Parafia w Dąbrowie Wielkiej erygowana została w XIV wieku i zapewne wtedy wzniesiono pierwszy kościół pw. św. Michała Archanioła, wzmiankowany w 1442 roku. Obecny kościół zbudowany został około połowy XVII wieku (wymieniane są daty 1653 lub 1664). 

Opis

Dzwonnica wzniesiona została na przełomie XIX i XX wieku na terenie przykościelnego cmentarza. Jest budowlą wolnostojącą, murowaną, otynkowaną. Składa się z 2 arkad, nakrytych płaskim daszkiem pokrytym blachą. W przestrzeniach pomiędzy kolumnami zawieszone są dwa dzwony – większy, Jan Paweł II z 1982 roku o wadze 445 kg i mniejszy - Michał z 1928 roku ważący 170 kg. 

Obiekt dostępny całą dobę

Oprac. Anna Nierychlewska, OT NID w Łodzi, 15.12.2025 r.