Historia

Dzwonnica została wzniesiona w 1904 roku jako integralny element zespołu, pod względem formy i stylu dostosowany do świątyni. Pierwotnie pełniła także funkcję bramy wejściowej do założenia od wschodniej strony wsi. W wyniku zdarzeń dziejowych pozbawiona została dzwonów oraz bramy zamykającej wejście. W 2025 roku rozpoczęły się prace remontowe i konserwatorskie przy obiekcie.

Opis

Dzwonnica usytuowana jest na południowy-wschód od cerkwi, w linii północ-południe. Jest to dzwonnica typu parawanowego, murowana z cegły, otynkowana, dwukondygnacyjna, trzyosiowa i zwieńczona trzema wieżyczkami. Założona została na rzucie wydłużonego prostokąta. W dolnej kondygnacji przepruta szerokim, arkadowym przejściem ujętym po obydwu stronach niewielkimi aneksami/pomieszczeniami, doświetlonymi od zachodu małymi okienkami. W przejściu, w ścianie od wschodu zachowały się haki murowe zapewne po dawnej bramie. Górną kondygnację stanowią trzy wieloboczne filary kryte cebulastymi hełmami, środkowy wyższy od bocznych. Pomiędzy filarami oraz w trzonie środkowego znajdują się arkadowe prześwity z przeznaczeniem na dzwony. W każdej arkadzie zachowały się relikty mechanizmów do zawieszenia dzwonów.

Możliwość zwiedzania obiektu bez ograniczeń.

Oprac. Jadwiga Stęchły, OT NID w Rzeszowie, 18.11.2025 r.