Historia

Pierwszy kościół, wówczas drewniany, noszący wezwanie Św. Trójcy, wzniesiono około 1595 roku. Obecny kościół wybudowano w 1891 roku, dzięki staraniom proboszcza ks. Jana Dobrowolskiego. Konsekracji świątyni dokonał biskup przemyski Józef Sebastian Pelczar w dniu 24 czerwca 1899 roku. Nowy kościół wyposażono w 1893 roku w organy, które zakupiono u Jana Grocholskiego z Krakowa. W 1895 roku świątynię otoczono murem ceglanym. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku wykonano polichromię sklepień i ścian świątyni. W 1998 roku oddano do użytku parking kościelny urządzony na południe od kościoła, wypełniając teren między cmentarzem a kościołem. W pierwszej ćwierci XXI wieku przeprowadzono szereg prac budowlanych i konserwatorskich: położono tynki, zmieniono konstrukcję dachu na wieży a cały dach kościoła pokryto blachą miedzianą, wykonano hydroizolację wokół kościoła oraz ułożono marmurową posadzkę w prezbiterium instalując ogrzewanie podłogowe. 

Opis    

Kościół orientowany, murowany z cegły, tynkowany, założony został na planie wydłużonego prostokąta. Budynek zaprojektowano jako trójnawowy, pseudobazylikowy, z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Od strony północno-zachodniej wkomponowano kryty dachem ostrosłupowym zwarty masyw wieżowy, w którym umieszczono główne wejście do świątyni. Nawy boczne oraz prezbiterium opięte zostały przyporami. Nawa główna kryta dachem dwuspadowym z wieżyczką na sygnaturkę umieszczoną w połowie długości świątyni. Prezbiterium zostało przekryte dachem pięciopołaciowym, nad nawami bocznymi umieszczono dachy pulpitowe. Wszystkie pokrycia dachowe wykonano z blachy miedzianej. 

Wnętrze trójnawowe, ze sklepieniem kolebkowym pozornym nad nawami oraz krzyżowo-żebrowym w części prezbiterium. Nawa główna oddzielona od naw bocznych wspartymi na filarach arkadami. Polichromia ścienna ornamentalno-figuralna. Kolumny, pilastry i wnętrza arkad w formie marmoryzacji. Nad wejściem głównym znajduje się chór muzyczny wsparty na dwóch filarach. Ołtarz główny pochodzący z 1613 roku o nieruchomych skrzydłach bocznych z herbami Półkozic i Odrowąż. Jest rozbudowany, z dwukondygnacyjną nastawą, z przedstawieniem św. Trójcy w polu środkowym pierwszej kondygnacji. Jest to ołtarz architektoniczny, podzielony kolumnami i bogato zdobiony fryzami, ornamentami (okuciowym i arabeskowym), kaboszonami oraz zdobnymi kartuszami. W wyposażeniu kościoła należy zwrócić uwagę na ołtarze boczne przedstawiające ukrzyżowanie i Matkę Bożą Bolesną, bogato zdobione ambonę i chrzcielnicę oraz feretrony z przełomu XIX i XX wieku a także XVIII-wieczny krucyfiks znajdujący się w zachodniej kruchcie.

Obiekt dostępny z zewnątrz. Wnętrze dostępne w czasie sprawowani liturgii.

Oprac. Joanna Dzik, OT NID w Rzeszowie, 07.01.2026 r.

Bibliografia    

• Karta obiektu, Kościół p.w. św. Trójcy, Cz. Wajdowicz, 2008.
• Mikroregion Dolina Strugu. Przewodnik historyczno-krajoznawczy, Tyczyn 1995.