Historia obiektu

Plebanię wzniesiono w pierwszej poł. XVIII w., po zakończeniu budowy kościoła w 1727 r., z fundacji księcia Teodora Lubomirskiego, wojewody krakowskiego, ówczesnego właściciela miejscowości.

W l. 1895-1903 przeprowadzono prace przy kościele i plebaniu. W budynku plebanii podwyższono poddasze, dobudowano ganek wejściowy a dach pokryto dachówką ceramiczną. Prace przeprowadzono wg projektu krakowskiego architekta i konserwatora Zygmunta Hendla, z inicjatywy ówczesnego proboszcza Władysława Purzyckiego.

W 1997 r. przeprowadzono remont kapitalny plebanii, połączony z adaptacją poddasza, wykonano lukarny w dachu, zmieniono jego pokrycie, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, a w elewacji pd. wykonano taras wparty kolumnami.

Opis obiektu

Zespół kościelny położony jest na skraju stromej skarpy opadającej ku wschodowi i południu jako brzeg szerokiej doliny Wisłoka. Świątynia otoczona jest murem z bramą i dwoma bramkami, z których jedna prowadzi do pałacu. Plebania położona jest na północ, po drugiej stronie lokalnej drogi.

Wybudowana na rzucie prostokąta, o trzech traktach podłużnych, z gankiem na osi, od frontu. Parterowy murowany z cegły budynek z poddaszem użytkowym przekryty został dachem dwuspadowym, naczółkowym z lukarnami, z dachem pokrytym dachówką ceramiczną. Elewację frontową, pn. rozplanowano jako dziewięcioosiową, z ramowym podziałem, dużymi, prostokątnymi oknami w parterze i mniejszymi w lukarnach na poddaszu. Elewację południową zaprojektowano jako siedmioosiową, elewacje krótsze: wschodnią i zachodnią jako trzyosiowe, wszystkie z ramowym podziałem i obiegającym całość profilowanym gzymsem.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Obiekt częściowo dostępny.

Autor noty: opr. Barbara Potera, OT NID w Rzeszowie, 25-01-2024 r.