Historia 

Pierwsza, drewniana świątynia p.w. św. Andrzeja i św. Wojciecha w Kraśnicy istniała już w 1440 roku, zatem musiała zostać zbudowana najpóźniej na początku XV wieku lub jak przypuszcza J. Łaski w XIV wieku. Fundatorami kościoła byli ówcześni właściciele wsi – Kraśniccy herbu Rawicz. Świątynia ta użytkowana była do 1521 roku, po czym na jej miejscu zbudowano nowy, także drewniany kościół. Świątynia ta przetrwała do początków XX wieku. Została rozebrana w 1919 roku na mocy pisma Kurii Diecezjalnej z 1918 roku a na jej miejscu wzniesiono w 1920 roku drewnianą kapliczkę. Natomiast budowę nowego, murowanego kościoła według projektu budowniczego Alfreda Bąkowskiego, brata ówczesnego właściciela wsi, rozpoczęto we wrześniu 1897 roku a ukończono w 1905 roku. Inicjatorem budowy nowej świątyni był ówczesny proboszcz ks. Kazimierz Podwysocki, przybyły do parafii w Kraśnicy w 1896 roku. Kościół ten usytuowany został około 55 metrów na północ od starego, drewnianego, na terenie zamkniętego już wówczas cmentarza parafialnego. Drewnianą kapliczkę zbudowano na miejscu dawnego, drewnianego kościoła usytuowanego na cmentarzu parafialnym. Przy jej wznoszeniu wykorzystano materiały pochodzącego z rozebranej świątyni oraz umieszczono na niej pochodzącą ze starego kościoła sygnaturkę.

Opis

Kapliczka jest budynkiem orientowanym po linii W-E, jednokondygnacyjnym. Składa się z prostokątnej nawy i zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Posadowiona jest na betonowej podmurówce. Ściany są drewniane, w konstrukcji słupowo – ramowej, podwalina dębowa, oszalowana listwą. Konstrukcja dachu krokwiowa, od spodu podbita listwami. Dach dwuspadowy nad nawą, trójpołaciowy nad prezbiterium, pokryty gontem. W zachodniej części dachu sygnaturka przykryta gontowym hełmem zwieńczonym krzyżem. Podłoga drewniana, deskowa. Stolarka okienna drewniana, okna jednodzielne, 3-poziomowe w prezbiterium i 24-polowe w nawie. Do kaplicy prowadzą drewniane, dwuskrzydłowe drzwi, obite układanymi w jodełkę listwami. Nad wejściem płaski daszek. W latach 90. XX wieku kaplica przeszła remont – wymieniono podmurówkę, uzupełniono ubytki podwaliny i ścian, położono nowy gont oraz zbudowano nową wieżyczkę z sygnaturką. Zabytkowe wyposażenie – ołtarz z obrazem z 1 połowy XVII wieku malowanym na desce z przedstawieniem grupy Małej Deesis oraz barokowy, XVIII-wieczny krucyfiks zostały przeniesione do kościoła. Obecnie we wnętrzu znajdują się współczesne drewniane ławki, stół, świeczniki oraz krucyfiks. 

Obiekt z zewnątrz dostępny całą dobę, w środku po uzgodnieniu z proboszczem. 

Oprac. Anna Nierychlewska, OT NID w Łodzi, 19.11.2025 r.