Historia

Początki założenia parkowego datować można na czas powstania budynku dworu, czyli na XVIII wiek. Plan katastralny z połowy XIX wieku pokazuje park w Kopytowej jako skromne, niewielkie założenie, towarzyszące siedzibie pańskiej, złożone z zadrzewień i stawów. Część gospodarcza była w przeszłości oddzielona w sposób naturalny od części rezydencjonalnej lokalnym strumykiem oraz szpalerami grabowymi. Gazon przed dworem ozdobiony był pośrodku nasadzeniami a jego obrys podkreślał żywopłot.

W 2. połowie XX wieku park dworski w Kopytowej został zdewastowany, niemal całkowicie unicestwiony. Wycięto około 100 drzew, zasypano dwa stawy, na gazonie przed frontem dworu posadzono drzewa owocowe. W 1997 roku, po zmianie właściciela został wykonany plan zagospodarowania obiektu i rewitalizacji parku. Pozostałe po dewastacji nieliczne historyczne drzewa stały się osnową kompozycji rekonstruowanego parku. Wprowadzono nowe nasadzenia, odtworzono części charakterystyczne dla niemal każdego zespołu dworskiego: lipową aleję dojazdową i gazon objezdny przed frontem dworu. Po zakończeniu prac przy dworze i parku zespół został udostępniony zwiedzającym, w budynku funkcjonuje prywatne Muzeum Kultury Szlacheckiej a zieleń parku stanowi jego oprawę formalną.

Dwór w Kopytowej został w 2012 roku laureatem w ogólnopolskim konkursie Generalnego Konserwatora Zabytków „Zabytek Zadbany” w kategorii „utrwalenie wartości zabytkowej pojedynczego obiektu”.

Opis

Park dworski położony jest w północnej części wsi, po zachodniej stronie lokalnej drogi. Zadrzewienia parku, w większości współczesne, stanowią oprawę budynku dworskiego, tworząc płynne pasma zieleni wydzielające kilka wnętrz krajobrazowych. Uwagę zwraca lipowa aleja dojazdowa oraz tradycyjny gazon przed fasadą dworu. W południowej części założenia zachował się staw pełnowodny z malowniczymi nasadzeniami na brzegach, osuszone niecki po kolejnych dwóch stawach czytelne są w północno.-wschodniej części zespołu.

Zabytek dostępny. http://kopytowamuseum.eu/

Oprac. Barbara Potera NID OT w Rzeszowie, 18.04.2025 r.