Historia

Kapliczka została wybudowana w 1742 roku równolegle do kościoła i muru ogrodzeniowego. Prawdopodobnie pełniła funkcję pomnika nagrobnego, wykorzystywanego również w czasie procesji Bożego Ciała jako jeden z ołtarzy eucharystycznych. Ściana tylna pokryta była niezachowaną obecnie polichromią, przedstawiającą głowę Chrystusa ukoronowanego cierniem w aureoli. Druga kapliczka, analogiczna pod względem formy, znajduje się w murze od strony wschodniej. Ostatnie prace remontowe kapliczki miały miejsce w 2025 roku.

Opis

Kapliczka przylega do północnego przęsła muru ogrodzeniowego kościoła. Późnobarokowa, architektoniczna, założona na planie prostokąta o otwartych arkadowo ścianach. Front kapliczki wsparty jest na parze pełnych kolumn o gładkich trzonach i uproszczonych głowicach, natomiast w tylną ścianę wtopione są dwie półkolumny. Ponad arkadami biegnie profilowany gzyms, wydzielający dwuspadowy daszek z gładkim trójkątnym szczytem o falistej linii ramion. Do połowy wysokości półkolumny wpuszczone są w wydatny prostopadłościenny cokół połączony z mensą ołtarzową. Ponad arkadami biegnie profilowany gzyms, wydzielający dwuspadowy daszek z trójkątnym gładkim szczytem, flankowanym dwoma nasadnikami. Dwuspadowy dach pokryty jest dachówką karpiówką, natomiast linia szczytu i daszek podokapowy zabezpieczone są blachą. Wewnątrz sklepienie krzyżowe. Na mensie spoczywa murowany i otynkowany postument w formie półwalca, stanowiący podstawę pod monstrancję w czasie procesji Bożego Ciała. Za mensą znajduje się ślepa wnęka zamknięta łukiem odcinkowym.

Teren przykościelny niedostępny dla zwiedzających. Ewentualne udostępnienie po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym. Brak udogodnień dla osób ze szczególnymi potrzebami.

Oprac. Alicja Kuśta, OT NID w Rzeszowie, 26-11-2025 r.