Historia

Kapliczka została wybudowana w 1742 roku równolegle do kościoła i muru ogrodzeniowego. Prawdopodobnie pełniła rolę pomnika nagrobnego, wykorzystywanego również w czasie procesji Bożego Ciała jako jeden z ołtarzy eucharystycznych. Druga, analogiczna pod względem formy kapliczka znajduje się w murze od strony północnej. Ostatnie prace remontowe kapliczki miały miejsce w 2025 roku. 

Opis

Kapliczka zlokalizowana jest przy murze kościelnym od strony wschodniej, tuż przy bramie prowadzącej na teren plebanii, naprzeciw prezbiterium. Późnobarokowa, architektoniczna, założona na planie prostokąta o otwartych arkadowo ścianach. Front kapliczki wsparty jest na parze pełnych kolumn o gładkich trzonach, zakończonych pierścieniem, natomiast w tylną ścianę wtopione są dwie półkolumny. Ponad arkadami biegnie profilowany gzyms, wydzielający dwuspadowy daszek z trójkątnym gładkim szczytem o falistej linii ramion. Dach murowany z cegły, dwuspadowy, kryty jest dachówką karpiówką, natomiast linia szczytu została zabezpieczona blachą. Wewnątrz sklepienie krzyżowe. Pomiędzy półkolumnami znajduje się murowana z cegły i otynkowana prostopadłościenna mensa ołtarzowa, wzmocniona narożnymi przyporami. Ponad mensą w arkadowej płycinie fragmentarycznie zachował się fresk, przedstawiający postać Dzieciątka Jezus z kulą w ręku. Na mensie spoczywa dostawiony do tylnej ściany murowany i otynkowany postument w formie półwalca, stanowiący podstawę dla monstrancji w czasie procesji Bożego Ciała. 

Teren przykościelny niedostępny dla zwiedzających. Ewentualne udostępnienie po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym. Brak udogodnień dla osób ze szczególnymi potrzebami. 

Oprac. Alicja Kuśta, OT NID w Rzeszowie, 26-11-2025 r.