Historia

Dzwonnica wzniesiona została w 1894 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Władysława Sarny, po rozebraniu starej wieży-dzwonnicy przyległej do kościoła od strony północnej. Po jej wybudowaniu umieszczone w niej zostały trzy zabytkowe dzwony przeniesione z rozebranej wieży-dzwonnicy. Dwa zabytkowe dzwony zostały zarekwirowane w czasie I wojny światowej. Do dzisiaj zachował się dzwon „Marcin” pochodzący z 1550 roku. Po II wojnie światowej ufundowano dwa brakujące dzwony. Dzwonnica remontowana była w 1957 roku. Kompleksowe prace remontowo-konserwatorskie wykonano w latach 2012-2013.

Opis    

Dzwonnica kościelna znajduje się w odległości około 10 metrów na południowy zachód od kościoła. Usytuowana jest w obwodzie ogrodzenia kościelnego. Dzwonnica jest obiektem murowanym z cegły posadowionym na wysokim kamiennym cokole, wzniesiona na rzucie wydłużonego prostokąta. Jest to dzwonnica parawanowa, trójprzęsłowa (z trzema filarowymi arkadami zamkniętymi półkoliście) zwieńczona szczytem w formie oślego grzbietu. Szczyt dekorowany jest płyciną w formie trójliścia oraz zwieńczony kamiennym krzyżem. Filary są prostokątne, zwężające się ku górze, zwieńczone fryzem z dekoracyjnie ułożonych cegieł. Ściany częściowo o licu ceglanym, częściowo pokryte tynkiem gładkim (ściany między arkadami, podłucza i archiwolty arkad).

Zabytek dostępny. 

Oprac. Anna Fortuna-Marek, OT NID w Rzeszowie, 12.12.2025 r.