Historia

Obecny most przeznaczony dla pieszych zbudowano w trakcie wielkiej przebudowy zespołu zamkowo-parkowego przeprowadzonych z inicjatywy Romana Potockiego i jego żony Elżbiety z Radziwiłłów Potockiej w latach 1890-1913. Nowe zagospodarowanie objęło też tereny częściowo zniwelowanych już wcześniej fortyfikacji. Kamienno-ceglany most przeprowadzono przez fosę na osi kurtyny południowej. Most połączono od strony zamku z wysuniętym półowalnym tarasem z kutą, żelazną balustradą wykonaną w 1901 roku przez firmę Hutter Schrantz. Most był kilkukrotnie remontowany w okresie powojennym.

Muzeum-Zamek w Łańcucie zostało w 2021 roku laureatem w konkursie „Zabytek Zadbany” w kategorii specjalnej – właściwe użytkowanie i stała opieka nad zabytkiem.

Opis

Most usytuowany jest na osi kurtyny południowej fortyfikacji. Na północ od mostu znajduje się południowe skrzydło zamku, na północny zachód – budynek oranżerii. Most łączy południową aleję parkową z aleją prowadzącą od Oranżerii w kierunku ogrodu włoskiego zlokalizowanego przed wschodnią elewacją zamku. Grobla znajduje się nad suchą, płytką fosą. Obmurowana jest blokami kamienia z zamkniętym półkoliście przepustem w ścianach bocznych. Ściany boczne zamknięte są parapetem o profilu półwałka. Zejście na groblę od strony zamku prowadzi z tarasu po schodach flankowanych filarami z dekoracją płycinową i boniowaniem. Most ozdobiony jest rabatami kwiatowymi i kamiennymi wazami.

Zabytek nieudostępniany do przejścia ze względów bezpieczeństwa. Dojście dla osób ze szczególnymi potrzebami najłatwiejsze od strony alei (na zewnątrz fosy).

Oprac. Anna Fortuna-Marek, OT NID w Rzeszowie, 17.05.2025 r.